Ik heb al een paar keer aangegeven, dat voetbal op z’n mooist is als er bijna geen rekenwerk aan te pas komt. Zoals we dit seizoen weer in het Engelse en Nederlandse bekertoernooi hebben kunnen zien. In Engeland vloog Manchester United er in een thuiswedstrijd uit, terwijl Chelsea zelfs door een tweededivisieclub werd uitgeschakeld. In Nederland zijn PSV en Ajax ook al gestruikeld en zit alleen Feyenoord nog bij de laatste vier.

Een groot verschil met bijvoorbeeld Spanje, waar nog altijd het uit- en thuissysteem wordt gehanteerd. Het heeft niet eens de helft van de charme van het knockoutsysteem en het is eigenlijk zelfs een totaal andere competitie.

Een ander interessant aspect van het bekervoetbal, zoals we dat in Engeland en Nederland kennen, is dat het de problemen van ons voetbal nog eens extra blootlegt. Omdat uitgerekend tegen al die mindere ploegen veel topclubs door hun speelstijl in de problemen komen. Zelfs Manchester United krijgt het dan voor z’n kiezen. Zoals we dat in Nederland de laatste tijd ook vaak hebben ondervonden.

Ooit waren de techniek en het positiespel de kracht van het Nederlandse voetbal. Vooral in aanvallend opzicht waren we daardoor in staat om effectief te domineren. Helaas zijn we op een gegeven moment de ’anderen’ gaan nadoen. Meer lopen, meer lange ballen en meer fysieke duels.

Met als gevolg dat we zelfs tegen de kleinere ploegen in de problemen kwamen.

Kijk maar naar Ajax, dat dit seizoen juist tegen de onderste vijf clubs in de eredivisie veel punten heeft verspeeld. Omdat de zekerheid van de techniek veel minder is geworden, moet er veel op kracht worden gecompenseerd. Precies de kwaliteit van de meeste tegenstanders, die ook nog eens extra gemotiveerd zijn, omdat ze tegen Ajax spelen. Als je als ploeg dan niet honderd procent geconcentreerd bent, heb je te weinig in huis om het nog voetballend tot een goed einde te brengen.

Dit is volgens mij ook de belangrijkste reden waarom Engeland nog vier ploegen in de Champions League heeft. Op een gegeven moment is iedereen de Engelsen na gaan doen, terwijl zij door de inbreng van al die buitenlanders weer op het technische vlak iets beter werden. Ook omdat ze vanuit hun traditie in staat zijn om achterin goed één op één te spelen, is er daardoor een kwalitatief verschil tussen de Engelsen en de rest ontstaan. Tenslotte beheersen zij het kunstje langer en beter dan wie dan ook, bovendien hebben ze dankzij de buitenlanders andere minpunten wat bijgeschaafd.

Daarom hoop ik ook, dat in Nederland eindelijk de ogen eens opengaan. Door al dat kopiëren zijn we steeds verder achteropgeraakt. Willen we ons ooit weer onderscheiden, dan zal het accent echt zo snel mogelijk op de techniek en het positiespel gelegd moeten worden.